Oude liefde

Twee weken geleden besloot ik het erop te wagen: na tien jaar amper te hebben geskeelerd, wilde ik het weer oppakken en het opnemen in mijn trainingsroutine. Dat leek mij een goed idee, want van skeeleren werd ik vroeger hartstikke blij, vooral omdat ik het goed kon. Mag ik dat zeggen? Ja, als je ooit vierde bent geworden bij de junioren op het NK skeeleren op de baan in Nieuwkuijk, dan mag je dat zeggen. [Opschepmodus uit.]

Maar dat was vroeger. Inmiddels zijn we twintig jaar verder en ging ik dus twee weken geleden een beetje zenuwachtig naar Breda waar mijn eerste skeelertraining sinds jaren zou plaatsvinden. Tamelijk onzeker maar gewapend met nieuw materiaal – vier (vijf is hartstikke ouderwets) wielen van tien centimeter doorsnee – stapte ik op het gladde asfalt. Het was even wennen, maar al vrij snel kon ik weer op topsnelheid door de bochten. Die topsnelheid is in twintig jaar tijd wel gehalveerd, dat u daar even rekening mee houdt in de beeldvorming. Bovendien hielden mijn bovenbenen het in gebogen positie niet langer dan drie rondes vol, op het einde van de training zelfs amper nog een rondje. Iets met te weinig spierkracht en te veel vet. Maar enfin, ik skeelerde, het zag er niet slecht uit en ik bleef overeind. Al met al viel het helemaal niet tegen.

De dagen daarna helaas wel. Een vervelend gevoel achter mijn knieschijven herinnerde met plotseling aan het andere uiterste dat de skeelersport mij heeft gegeven: blessures en de daarbij behorende pijn en teleurstellingen. Dat ik ruim twintig jaar geleden stopte met wedstrijden skeeleren, was het gevolg van een slepende knieblessure. Ik bleef nog wel “voor de lol” wat skeeleren, maar op een of andere manier was de lol er toen voor mij toch snel af.

Het schijnt dat tijd alle wonden heelt. Helaas was twintig jaar toch niet lang genoeg voor het kraakbeen achter mijn knieschijven om gezonder te worden. Oude liefde roest niet, maar het gaat wel kraken. Net als mijn knieën. Toen ik na die ene skeelertraining tijdens twee fietstrainingen last had van mijn knieën, vroeg ik me af waarom ik nou eigenlijk zo nodig wilde gaan skeeleren.

 

En daarom is het nu genoeg geweest. De skeelers gaan de deur uit. Geen midlifecrisisachtige pogingen meer om het verleden te laten herleven, geen lichamelijke en psychische zelfkastijding op acht wielen meer. Het is tijd voor nieuwe sportherinneringen en die maak ik enkel en alleen nog maar op een fiets. Twintig jaar over gedaan om zo wijs te worden.

 

 

1 Comment

  • Yvette schreef:

    Al een koper gevonden? Wel jammer van je nieuwe materialen… lijkt me verstandig om t niet meer te doen, al vond je het altijd zo leuk. Genoeg andere sporten! Succes weer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *