Koersliedjes

Tony Martin wil geen muziek tijdens zijn warming-up, wist ‘de Belg’ gisteren te vertellen. Als er een deuntje in zijn hoofd blijft hangen, haalt hem dat tijdens de rit uit zijn concentratie. Dat begrijp ik heel goed. Tijdens het trainen heb ik bijna altijd een liedje in mijn hoofd. Variërend van Don’t look back in anger tot Blij als ik brei uit een Nijntje-musical (we hebben een zoon van vijf), waar ik dan de variant Blij als ik rij op maak.

Toch gebruiken veel renners muziek om in de juiste sfeer te komen. Om zich op te peppen voor de wedstrijd. Dat doen ze veelal met hun eigen muziek en dat is heel verstandig, want uit ervaring weet ik dat de muziek op en rondom het parcours meestal niet motiveert om die snedige demarrage te plaatsen. Hoewel ik me wel kan voorstellen dat je toch gaat als Guus Meeuwis zingt: ‘Ik tel tot drie – een twee drie – en dan gaat het gebeuren.’ Niet dat je ontsnapping ook maar enige kans van slagen heeft, want Frans Duijts helpt eigenhandig je cadans omlaag. ‘Jij denkt maar dat je alles mag van mij.’
Die slechte muziek op de koers, correctie: de muziek op de koers die niet kan rekenen op mijn waardering, heeft echter wel een aantal Pavlovreacties bij mij veroorzaakt. Er zijn liedjes die mij een goed gevoel geven, terwijl ik ze muzikaal gezien eigenlijk niet kan waarderen.

Daarom hier, tadadaaaaaa, mijn Koersliedjes top vijf:

(Dit zijn dus niet mijn favoriete wielerliedjes, maar liedjes die mijn gedachten het sterkst laten afdwalen naar de koers, met name naar de West-Brabantse criteriums. Neem even een moment om je voor te bereiden op een lijst waar het Foute uur bij verbleekt.)

5. Langs de Lijn – Tour de France tune

Ik word nu nog zenuwachtig als ik dit nummer hoor. Elk criterium, de laatste drie rondes, werd deze bekende tune ingezet. En als ‘ie al was afgelopen, voordat de winnaar over de streep was, dan gewoon nog een keer. Nu ik het lied weer beluister, besef ik dat het echt alleen te pruimen is als het regelmatig wordt onderbroken door een enthousiaste commentator.

Gaat R. het redden of niet? Laat hij het aankomen op een sprint met zijn mede koplopers? Of gaat hij er alleen van tussen? Wint hij voor de derde keer bij de elite de Ronde van de Fendert (Fijnaart)? Ja, hoor! Hij flikt het weer. Nou moeten we verhuizen, want we hebben ooit afgesproken dat als hij ergens drie keer wint, we daar gaan wonen. Tja, wij maken ook weleens een onhandig grapje.

 

4. George Baker Selection – Una paloma blanca

Het is 1984. Het vrijheidslied van de witte duif is op dat moment al negen jaar oud, maar het schalmt over het parcours van Etten-Leur. Mijn vader staat op het podium en krijgt bloemen. Hij heeft gewonnen bij de liefhebbers – een prachtige naam voor deze categorie. Ik heb niet gezien dat hij winnend over de streep kwam, ik was klavertjes vier aan het zoeken onder de klapstoeltjes.

 

3. Gino Politi – Viva la mamma

Dat mijn hersenen een link leggen tussen Gino Politi en wielrennen moet iets te maken hebben met de Acht van Chaam of de Draai van de Kaai. Ik zie heel veel mensen met heel veel bier, ik ruik een patatlucht vermengd met de mentholgeur van de massageolie die de renners op hun benen smeren. En er galmt Viva la mamma uit de luidsprekers. Maar of Gino Politi daar nou live aanwezig was, kan ik me niet herinneren.

Overigens moet ik bekennen dat dit liedje voor mij muzikaal gezien wellicht een uitzondering is in de top vijf. Het is zo’n vrolijk fout liedje, dat het ik het misschien ook wel had kunnen waarderen als het geen warme wielergevoelens bij mij naar boven had gebracht. Maar we zullen het nooit weten.

 

2. Frans Bauer – Als sterren aan de hemel staan

Hier had ik net zo goed ‘Op rode rozen vallen tranen’ of ‘De regenboog’ en ‘De luchtballon’ samen met Marianne Weber. Tegen wil en dank ben ik door mijn koersbezoek goed op de hoogte van Bauers grootste hits in de jaren negentig. Elk criterium was het wel raak. Daarom kan ik nu heel wat regels mee blèren op deze levensliederen. Dat zint me eigenlijk helemaal niet. De enige manier om dit repertoire weer snel uit je systeem te krijgen, is je eraan over geven. Dat doe ik alleen als er niemand in de buurt is.

 

1. Corry Konings – Mooi was die tijd

Corry Konings komt van ’t Heike, de bakermat van het Nederlandse wielrennen. En dan sta je al met één-nul voor op de concurrenten. Haar smartlap Mooi was die tijd uit 1990 zet voor alle wielerliefhebbers de tijd even stil. We denken terug aan het peloton, de fietsen en de liefdes van toen. Het maakt niet uit in welk decennium deze plaat wordt gedraaid, iedereen wordt er melancholisch van. Dit lied wordt dan ook vaak gevolgd door een uptempo nummer om de sfeer te herstellen. Maar het hoort erbij: dat moment van bezinning op de koers.

 

En wat is jouw ultieme koersliedje?

 

(De foto op de hoofdpagina van Corry (Konings) en de Rekels is van het Nationaal Archief, Den Haag, Rijksfotoarchief: Fotocollectie Algemeen Nederlands Fotopersbureau (ANEFO), 1945-1989 – negatiefstroken zwart/wit, nummer toegang 2.24.01.05, bestanddeelnummer 924-2774 (Nationaal Archief) [CC BY-SA 3.0 nl (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/nl/deed.en)], via Wikimedia Commons.)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *